خداوند متعال به من وحى كرد كه نسبت به هم متواضع و فروتن باشيد ، تا كسى را بر كسى فخر و مباهات و ناز و كبر نباشد ، و كسى بر كسى ستم ننمايد . امير المؤمنين عليه السلام فرمود : اهْلَكَ النّاسَ اثْنانِ : خَوْفُ الْفَقْرِ ، وَ طَلَبُ الْفَخْرِ . « 1 » دو برنامه مردم را نابود ساخت : ترس از تهيدستى كه عامل حرص و طمع شد ، و ديگر فخر فروشى به مردم . ونيز آن حضرت فرمود : لاحُمْقَ اعْظَمُ مِنَ الْفَخْرِ . « 2 » حماقتى بزرگ‌تر از فخر فروشى نيست . امام عارفان على عليه السلام مىفرمايد : ما لِابْنِ آدَمَ وَ الْفَخْرِ ، اوَّلُهُ نُطْفَةٌ ، وَآخِرُهُ جيفَةٌ ، لايَرْزُقُ نَفْسَهُ ، وَلايَدْفَعُ حَتْفَهُ . « 3 » بيچاره فرزند آدم را چه رسد به فخر فروشى ، موجودى كه اولش نطفه و آخرش مردار گنديده است ، قدرت بر روزى دادن به خود را ندارد ، و قدرت دفع مرگ را از خويش دارا نمىباشد ! آدمى را زشرف تاج كرامت به سرامت * حيف و صد حيف كه بيچاره ز خود بى خبر است

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 69 / 39 ، باب 94 ، حديث 34 ؛ مستدرك الوسائل : 12 / 91 ، باب 75 ، حديث 13602 . ( 2 ) - غرر الحكم : 311 ، حديث 7185 . ( 3 ) - نهج البلاغه : حكمت 454 ؛ غرر الحكم : 311 ، حديث 7184 .